Tilburg een arbeidersstad? Dat klopt volgens Marlous Mutsaers al lang niet meer. “Tilburg stond ooit voor een stad waar je vooral niet moest zijn, waar retailers geen droog brood konden verdienen, maar die tijden zijn voorbij.” De eigenaresse van Boekhandel Gianotten Mutsaers vindt dat we als binnenstad toe zijn aan de volgende stap: winkels in een hoger segment.

Foto's: Camiel Donders

De echte Tilburger kent Marlous Mutsaers ongetwijfeld. Van Boekenwinkel Gianotten Mutsaers waar ze al veertig jaar werkt, met crowdfunding tot leven kwam en waar ze nu samen met haar zoon eigenaar van is. Maar ook als voorzitter van de winkeliersvereniging of als bestuurslid van Ondernemersfonds Binnenstad Tilburg. Marlous is naar eigen zeggen altijd al fan geweest van de stad en heeft dan ook een duidelijke mening over de stad en haar bewoners.

‘Samenwerken vinden we hier gewoon, maar dat is niet overal zo’

Hoewel Marlous trots is op de laatste ontwikkelingen in de binnenstad, vindt ze de stad eigenlijk al leuk zolang ze zich kan herinneren. En dat laat ze dan ook iedereen gepassioneerd weten. “Op verjaardagen vertel ik altijd hoe leuk Tilburg is. Ik kreeg altijd veel weerwoord, maar sinds een paar jaar hoor ik het ook terug van anderen.” Op een aanbod om winkelmanager in de prestigieuze boekenwinkel in Maastricht te worden, ging ze dan ook niet in. En na een tijd in Breda gewerkt te hebben, was ze blij terug te zijn in eigen stad.

“Wij vinden het in Tilburg heel gewoon – en ik dacht dat dit overal zo was – om heel makkelijk samen te werken. In mijn geval met de retail, maar ook in de branches daarbuiten: met horeca, met de gemeente en met de culturele sector. In Tilburg ken je elkaar allemaal. Je pakt de telefoon, je maakt een afspraak met iemand en je verzint iets leuks. Dat is in Breda niet. Misschien krijg ik nu ontzettend veel over me heen, maar dat viel mij ontzettend op dat dit daar niet zo was. De lijntjes zijn hier heel kort en iedereen is heel makkelijk enthousiast. Je bedenkt samen iets leuks waar je allebei plezier van hebt. Dat is iets wat er altijd is geweest.”

‘Gastvrijheid, gezelligheid en betrokkenheid is iets Tilburgs’

“Wat ik vaak terug hoor van mensen buiten de stad, is dat ze het hier zo gezellig vinden. Mensen spreken je aan en maken een praatje. Dat hoor ik van mensen die hier voor het eerst in de stad zijn, maar ook van vertegenwoordigers. Als zij in hier in de winkel binnenkomen, krijgen ze meteen de vraag: wil je koffie of thee? Dat vinden wij heel gewoon, dat is niet overal heel gewoon. Dat is de gastvrijheid, gezelligheid, betrokkenheid. Ik denk dat dat wel iets Tilburgs is.”

marlous mutsaers

Tilburg is geen arbeidersstad meer

“Het is een vooroordeel dat we nog steeds een arbeidersstad zijn. Want dat zijn wij niet. Wij zijn een stad met een universiteit, hbo- en mbo-opleidingen, met bedrijven als Tesla en waar de vervoerssector groot is. Wij zijn een hele dynamische stad, een hele jonge stad. Er is niks mis met een arbeidersstad, maar we zijn het gewoon niet meer.” En wat dat voor verschil maakt? Volgens Marlous wordt er duidelijk anders gekeken naar een stad waar hoogopgeleiden goed vertegenwoordigd zijn.

‘Commentaar op de Hudson’s Bay? Daar snap ik niks van’

“We moeten zorgen dat we de stad aantrekkelijk maken voor mensen van buiten, maar ook voor medewerkers die in Tilburg werken in de kenniseconomie of in maakeconomie. Dat zijn mensen met meer geld in hun portemonnee en daarvoor moeten we ook een aanbod hebben. Wij hebben hier Tilburg ook genoeg grote bedrijven met werknemers die een leuk salaris hebben. De winkels in het lage segment zijn in Tilburg best wel vertegenwoordigd. Als je niet veel geld wilt of kunt uitgeven, dan denk ik dat er echt veel plekken zijn waar je kunt slagen.” En daarmee doelt de Tilburgs onderneemster ook op het commentaar op warenhuis Hudson’s Bay. Daar snapt ze helemaal niets van.

“Ik vind dat je er goed geholpen wordt, het ziet er mooi uit en ik zie heel veel tasjes van Hudson’s Bay op straat. Het is heel makkelijk om thuis achter een telefoontje allerlei oneliners de wereld in te sturen, zonder je verder te verdiepen. Ik houd daar niet zo van. Ik denk dat we als stad en ook als Nederland blij moeten dat een partij als Hudson’s Bay zegt: we gaan eens kijken wat we hier kunnen doen. Wat een kans! Hoeveel mensen werken daar nu weer?”

‘De tijd van overdekte winkelcentra is gewoon voorbij’

Marlous kijkt met spanning uit naar de nieuwe plannen voor de Emma Winkelpassage. Voor haar is dit plan cruciaal. “De plannen zijn fantastisch, maar of ze allemaal uitgevoerd gaan worden, is nog niet duidelijk. Als winkeliers hebben we aangedrongen om de kap eraf te halen. Een straat die dag en nacht toegankelijk is, dat is altijd beter voor een stad. De tijd van overdekte winkelcentra is gewoon voorbij.”

“Hiernaast komt de Frederikstraat die doorgetrokken wordt en op het nieuwe pleintje uitkomt. Wat iedereen hoopt is dat de Emmapassage ook qua uiterlijk daarbij aan zou kunnen haken. Dan hebben we hiernaast een prachtige straat en ziet de Emmapassage er zo uit. Ooit kreeg dit de prijs voor het mooiste winkelcentrum van Nederland, maar dat is wel heel lang geleden (1992). Het ziet er nu al gedateerd uit, maar als dit straks niet mee kan in de nieuwe veranderingen: dan kan dat toch niet? Dat de straten rondom eruitzien als 2020 en de Emmapassage als 1992?”